Ze wschodu na zachód

Nie sprawdzam już prognoz pogody, nie ma sensu. Nijak się mają do tego, co faktycznie za oknem. Na dzisiaj zapowiadali zimno, deszcz i zachmurzenie całkowite. No i? Błękitne niebo, trochę chmurek, to wszystko wprawdzie okraszone chłodnym wiatrem, ale taka pogoda towarzyszyła nam przez całą drogę ze wschodu na zachód wyspy. Ku naszemu wielkiemu zdziwieniu i …. radości :-) I takie pozytywne rozczarowania lubię najbardziej!

O tym, jak malownicza jest to trasa już wspominałam. Wyjeżdżając z lekka pofałdowanych okolic Christchurch widzisz przed sobą Alpy Południowe i jedyną drogą, by dotrzeć do Zachodniego Wybrzeża jest ich przekroczenie – między innymi przez Przesmyk Artura (Arthur’s Pass). Droga powoli przechodzi w wijącą się między pagórkami i wzgórzami serpentynę. Po obu stronach masz takie widoki, że obawiam się o koncentrację kierowcy. Na szczęście ruch jest coraz mniejszy im dalej od miasta, a i prędkość staruszka Honda osiąga ‘zawrotną’ ;-) Poza tym zatrzymujemy się często, między innymi w miejscu ponoć udającym swego czasu Śródziemie - Castle Hill (uważane również za tutejszą stolicę bouldering’u, czyli wspinaczki po wolnostojących, kilkumetrowych blokach skalnych bez użycia asekuracji liną/ Wik. ). Dzieciaki szaleją, wspinają się, chowają w jaskiniach, skaczą, nam skacze ciśnienie, jest super :-)

Robimy niedługi i spokojny spacer prostym szlakiem (raczej szlaczkiem) do jednego z licznych wodospadów i w samym Arthur’s Pass, czyli małej wiosce zatrzymujemy się na kawę. I tu spotkanie pierwszego stopnia z papugą Kea, o agresywności której przekonaliśmy się na własnej skórze. Idziemy z tacą pysznych ciastek do stolika, a ta bezczelna małpa ładuje się z dziobem, za nic mając nasze krzyki i wymachiwania. Dzieci w pisk, Fitu dzielnie czmychnął z tacą (co za motywacja – nie stracić takiego deseru!), a potem już tylko śmiech. No ale zjedliśmy w środku, nie ryzykując kolejnego natarcia agresora.

Niewinna serpentynka przeobraziła się już dawno w stromą drogę, a zamiast pagórków z każdej strony wyrosły otulone lodowymi czapami szczyty z ostrymi graniami.  W samym Parku Narodowym Przełęczy Artura leży 16 ponad dwutysięcznych wierzchołków, jest więc co podziwiać. Snujemy się leniwie, bo na więcej nie pozwalają warunki ani zdrowy rozsądek. W miarę zbliżania się do wybrzeża robi się coraz bardziej płasko, Alpy zostają w tyle. Mijamy nieliczne górniczo-rolnicze wioski, w których czas jakby się zatrzymał. Po tej stronie wyspy zagarniającej większość opadów transportowanych z zachodu  zieleń szybciej nabiera intensywności. Nawet dzieci zauważają różnicę między tutejszą bujną roślinnością, a skalistym krajobrazem pustkowia, który zostawiliśmy za górami. 

Docieramy do chaty przed wieczorem. Z głowami pełnymi obrazów. Ze spokojniejszymi myślami. Z poczuciem, że trzeba czasami oczy z domu wywieźć, żeby mogły zobaczyć, do czego tak naprawdę służą :-)

Opuszczamy granice Christchurch

W drodze

Castle Hill

Kto znajdzie małe Fiorki?

Osuwiska i spadające kamienie to jedne z największych
zagrożeń tej trasy

Ciastka zjedzone, może być chwilowy rozejm!

Z wydłubywaniem uszczelek to wcale nie jest ściema!

Przez pół godziny tylko ;-)

I już na miejscu :-)