Małe wielkie rzeczy

Cierpliwość do własnych dzieci. Do ich humorków, chimer, fochów, wybrzydzania. Przecież nie odłożysz wychowywania na rok, bo jest im tu trudniej, bo są zdane tylko na tych tracących czasami zimną krew rodziców. Bo nie ma nikogo innego, komu można pomarudzić. I wtedy gdzieś to się rozchodzi po kościach. Nie możesz zawiesić konsekwencji i stanowczości. Hulaj dusza, piekła nie ma. A po roku wrócimy do wymagań. Nie da się. Tylko że i dla nas to jest trudne, drenujące z energii. Gdy, mimo wszystko, musisz być konsekwentny, ale masz tę świadomość, że to dziecko jest zdane tylko na ciebie. A ty przecież też możesz mieć gorszy dzień i deficyt cierpliwości… To te momenty, gdy czujesz, jak bardzo brakuje ci innych ludzi. Żeby choć na chwilę się oderwać, odciąć emocje, uspokoić myśli. Żeby nabrać dystansu. Matylda na spacerze, bez wstępu ani kontekstu: ‘Mamusiu, nie wiedziałam, że można AŻ TAK  tęsknić…’

Dziś po raz pierwszy w tym tygodniu bezwietrzny dzień. Po tych kilku, gdy uporczywe wycie wiatru świdrowało każdy zakamarek domu i własnej głowy, to wielka ulga wyjść i nie walczyć z utrzymaniem równowagi. Od razu cieplej, choć niebo zachmurzone. Włóczenie się ulicami miasta. Wyłapywanie atrakcji dla dzieci. Niezawodny Ogród Botaniczny. Drzewa – wysokie, majestatyczne. Jest w nich coś stałego, uspokajającego. Tyle rzeczy wokół przemija, a one rosną. I jak tak stoję z głową zadartą do góry to łapię inną perspektywę. Od razu patrzę dalej. Nie tylko na własne podwórko. To przynosi ulgę.

Gdzieś po drodze Centrum Dysleksji – uroczy domek z mnóstwem ciekawych rzeczy wokół. Już raz tam zabłądziłam, ale nie doczytałam (mea culpa). I to ta przewaga odkrywania miejsc z dziećmi – zawsze uważniej… Różne nazwiska, w tym John Britten i ten napis obok.. zaintrygował mnie. I wyszperałam ciekawą historię tego dyslektyka. Nie tylko dla wielbicieli motocykli ;-) Kto ma chęć to czyta tutaj.

Glazurnik bywa smutny. Zmęczony. Głównie brakiem stabilności i pewności jutra. Codzienny rollercoaster w pracy bywa wyjaławiający. Trzeba się więc podźwignąć nawzajem, zmotywować do tego, co uspokoi rozbiegane myśli. I jak zawsze z odsieczą niezawodny ruch. Rowery z dziećmi. I od razu skojarzenie czyichś słów wyłapanych wczoraj: ‘Ciesz się małymi rzeczami, bo któregoś dnia obejrzysz się za siebie i zdasz sobie sprawę, że były to rzeczy wielkie.'

Festiwal Icefest trwa

Przed budynkiem Rady Miasta

O dysleksji przystępnie, ciekawie -
np. talking seats - siadasz i słuchasz..

Nie chce się obrócić :/
Taki sobie eukaliptus

Przystanek przy sekwojach obowiązkowy