Proza życia

Co Wy tam jadacie? Czy sklepy takie, jak u nas? Jacy są ludzie? Czy naprawdę tak zielono-rajsko? Jako, że takich pytań dostałam ostatnio sporo, to trochę o życiu takim na co dzień, choć co my możemy po tych kilku dniach o tym wiedzieć??? To takie pierwsze, świeże  i, przede wszystkim, subiektywne spostrzeżenia.

Zasadnicza zmiana to jazda lewą stroną. O ile jeszcze z automatyczną skrzynią biegów to jakoś przejdzie, o tyle manualna to masa siniaków i, kolokwialnie rzecz ujmując, ‘niezła jazda bez trzymanki’ ;-) Wczorajszy wypad na pierwsze żywieniowe zakupy wyglądał naprawdę komicznie – wytrzeszcz oczu, prawy łokieć co chwilę w drzwi (próba zmiany biegów, tylko po niewłaściwej stronie) i latające nam przed oczami wycieraczki przy włączaniu kierunkowskazów. Dziś rano jedziemy oglądać dom do wynajęcia, już nieco bardziej wyluzowani i nagle Jacek  - coś mi nie pasuje… No tak, nie ta strona drogi. I tak w kółko. Za kółkiem ;-)  

Architektura. Samo to słowo mi nie pasuje do tutejszej zabudowy – komercyjna zabudowa jest taka pawilonowo-pudełkowa. Nie licząc francuskich naleciałości lub starszych dzielnic budowanych w stylu anglosaskim. No i większość budynków jest jednopiętrowa. Oprócz ścisłego centrum (choć nie wszystkie przetrwały trzęsienie ziemi) pozostałe dzielnice są niskopienne. Żadnych wyróżniających się kształtów. Pudełko obok pudełka i tylko po napisach widzisz, że to kafejka, a to fryzjer. Takie, jak dla mnie, bezpłciowe, zlewające się w jedną masę. Przynajmniej te, które widzieliśmy do tej pory.

Jacy są Kiwi (tak mówią na siebie Nowozelandczycy)? Nie mieliśmy na razie okazji do wielu spotkań – raczej oficjalnie w urzędach, etc. Ale pierwsze wrażenie pokrywa się z opiniami innych – są mili, uśmiechają się, jeśli utrzymasz kontakt wzrokowy przez min 3 sekundy to od razu słyszysz hello. Wszędzie – na ulicy, w parku. Aż mnie chwilami szczęka boli od szczerzenia się ;-)

Jedzenie? Trudno powiedzieć. Za mało jeszcze zjedliśmy ;-) Proste zakupy i dla porównania: 2L mleko = $3.99; bagietka = $1.79; lody = $5.49. Jeśli ktoś zainteresowany to proszę sobie przeliczyć (dolar nowozelandzki = 2,65zł).

Woda. Pije się ją prosto z kranu i ma naprawdę niewiarygodny smak. Nie ten metaliczny, mdławy posmak naszej. A że wody pijemy sporo to dla nas super rozwiązanie :-)

Nie ma przejść dla pieszych. No nie ma! Jakieś światła trafiły się bliżej ruchliwego centrum. Pytam Billa, jak przechodzą na drugą stronę a On się śmieje – „Run, Marta, run!!!!” Kultura jazdy samochodem nie ma tutaj racji bytu. Jak jesteś w połowie przejścia przez jezdnię to nie ma mowy, żeby ktoś się zatrzymał. Prędzej przejadą ci po piętach z tym swoim szerokim uśmiechem :P   

Ceny domów do wynajęcia zatrważające – średnio $500/600 na tydzień. Oczywiście plus liczniki i zapomnij o umeblowaniu. To nam chwilowo spędza sen z powiek :/ Uprzedzając pytania – nie ma za bardzo możliwości wynajęcia mieszkania, bo… tutaj nie ma mieszkań i bloków. Jakieś apartamentowce w centrum i to wszystko. Więc ten dom to nie takie nasze widzimisię…

Jaka jest tutejsza zieleń? Trudno powiedzieć, o tym się dopiero przekonamy. Choć jeśli ta końcówka zimy może być miejscami naprawdę ładna, to co będzie później…? Dziś krótki spacer na pagórki za domem Billa. Wprawdzie usiane naturalnymi minami na każdym kroku, ale malownicze. I już zielono, już ładnie, a wiosna dopiero za rogiem.
 
Tyle o życiu na co dzień po tych kilku dniach tutaj. Czas zweryfikuje je dalej.
 
P.S. Chciałabym bardzo, bardzo podziękować za wszystkie te ciepłe maile i wiadomości… Nie tylko przyjaciele i znajomi, ale pozornie obcy ludzie piszą i wspierają taką życzliwością, że od razu zaczynam myśleć – uda się, będzie dobrze, damy radę. Bo jeśli tak bardzo wierzy w ciebie obcy człowiek, to… sam przestajesz wątpić w swoje możliwości. Tak to właśnie działa. Niewiarygodnie działa :-)