Podróż przez pół świata

Pamiętacie pierwsze dni na kolonii? Gdy jeszcze nie orientujesz się, gdzie co i jak. Gdzie się je? Kto kim jest? O co tu w ogóle chodzi? I pierwszą noc, gdy po cichu łkało się do poduszki? Przynajmniej ja łkałam. Pierwsza noc to zawsze była porażka - przerażająca samotność i jedna myśl - ja chcę do domu!!!!! A później oswajasz te miejsca, poznajesz ludzi, już kojarzysz ścieżki, już orientujesz się w terenie i nagle wszystko wydaje się takie przyjazne, bezpieczne i na koniec płaczesz, że już się kończy, że wyjeżdżasz.
No i ja dziś pewnie zaliczę to łkanie do poduszki ;-) Bo chwilowo wszystko takie obce, inne, różne od wszystkiego, co znam. I gdyby nie nasz przyjaciel, Bill, który się nami zaopiekował, to pewnie już wszyscy byśmy łkali ;-)

Pierwsze wrażenia? Na lotnisku w NZ było... miło i przyjaźnie. Żadnego grzebania po bagażach, wszyscy mili i uśmiechnięci. A my po prawie 46h w podróży przygotowani byliśmy na najgorsze. Poza tym jest zimno, brr... W domu Billa też - jakieś 18 stopni. Na szczęście wszystkie walizy dotarły, więc ubieramy na siebie co mamy. Zdążyliśmy jedynie częściowo się rozpakować, zjeść pyszną kolację i zaraz próbujemy dostosować się do ichniejszego czasu. Co nie jest łatwe po tych dwóch zwariowanych dobach, gdy dzień miesza się z nocą i tak naprawdę nie wiesz, czy powinieneś już spać. Na szczęście mam w końcu nieograniczony dostęp do internetu, więc nadrobię wszelkie zaległości - nawet nie zdajecie sobie sprawy, jakie to frustrujące i przerażające, gdy tracisz stały kontakt z innymi...

Jutro na spokojnie już pierwszy spacer po okolicy i rozeznanie w terenie. Wprawdzie Bill w drodze z lotniska obwiózł nas i poopowiadał co nieco, ale każde przysypiało w innym momencie i mamy tylko rodzinne strzępy opowieści ;-)
Tymczasem jeszcze podróż w pigułce:

Pożegnanie na lotnisku we Wrocławiu

Tak, to ja zapłakana, nieumalowana, ze zmarszczkami wszystkimi na wierzchu ;-) 
To dzieci zaraz po starcie musiały mnie wspierać!

No tutaj to oczywiście bez stresu!

W samolocie najlepsze żarło ;-) W drodze...

Jedyne zdjęcie z okien hotelu w Dubaju

I już w drodze do NZ

Po tych ok. 46h podróży jesteśmy na miejscu. Na drugim końcu świata. Co dalej? Wspieramy sie nawzajem, przytulamy na okrągło dzieci, żeby czuły się bezpiecznie, jak studnia wody wyczekujemy nawet najmniejszych okruchów Waszej pamięci :-) Każda wiadomość, każdy komentarz to dla mnie sygnał - pamiętamy o Was - tak, życie się toczy, robimy to, co zawsze, ale myślami gdzieś tam czasem się do Was przybłąkamy. I to mi dodaje sił, jak nic innego :-) Dziękuję!