Zrozumieć Kiwi

Niezaprzeczalnym plusem tutejszej szkoły jest prawie całkowity brak zadań domowych. Bo uczniowie po szkole mają się wybiegać na świeżym powietrzu, pobyć z rodzicami, pouprawiać sporty. Takie jest ich podejście. I bardzo nam się to podoba, dzieciom szczególnie. I nie wiem, jak wrócą w koleiny polskiej rzeczywistości szkolnej… Dlatego uczymy się po południu – ‘przerabiamy’ czwartą klasę, czytamy, liczymy. W Nowej Zelandii rok szkolny kończy się w połowie grudnia, także nasze dzieci zaliczą podwójne wakacje :P Jest to jakiś atrakcyjny argument, gdy pojawia się chwilowy kryzys.
 
Wymowa tutejsza jest naprawdę przedziwna. Skoro Bill twierdzi, że po 30 latach mieszkania w NZ miewa jeszcze problemy ze zrozumieniem, to co się nam dziwić ;-)? To, co najbardziej rzuca się w ucho to wymowa ‘i’ tam, gdzie powinno być ‘e’, czyli zamiast "pen" usłyszymy "pin", "ten" - "tin",  deck…. – no tu to wychodzą niezłe kombinacje ;P Proszę sobie poszperać w słowniku, jeśli ktoś nie kojarzy. Ot, zagadka.

 Oni NAPRAWDĘ tak mówią!!!
 
I wszędobylskie ‘small talk’. Trochę mnie męczą. W każdym sklepie każdy kasjer pyta mnie non stop jak się miewam, czy miałam fajny dzień, czy bardzo jestem dziś zajęta, etc. Bywa to uciążliwe. A nie daj Boże powiedzieć, że jestem z Polski to następuje seria tych samych pytań – a czy podoba się tutaj? A co się podoba najbardziej? A po co przyjechała? A na jak długo? W kółko to samo. Jak już przerobiłam taką rozmowę któryś raz z rzędu to przeniosłam się na kasę samoobsługową.

Poluję z dziećmi na autobusy do szkoły. Choć w jedną stronę, bo tak z rana przegonić je 2,5 km to jednak wyzwanie. No i dziś oczywiście pomyliłam ten ich lewostronny ruch, gonię z dziećmi nie za tym autobusem co trzeba, jedziemy pół miasta i widzę na mapie w telefonie, że szkoła to niknie gdzieś w oddali za naszymi plecami, no taaak…… Znów się spóźnimy, martwię się, a one – spoko, mama, przynajmniej sobie miasto z okien autobusu pooglądamy. Takie te dzieci ;-)
 
W drodze powrotnej natomiast (już na własnych nogach) robiły różne podsumowania:

Co ci się najbardziej podoba w NZ? Matylda – że nie ma zadań domowych; Filip – że jest tyle różnych zwierząt;

Co ci się nie podoba w NZ? Matylda – że jest tyle martwych zwierząt, rozjechanych na drogach; Filip – nie ma kapsli na ulicach! (Fitu zaczął je kolekcjonować i liczył, że znajdzie ich mnóstwo, ale tutaj  jest tak czysto, że niewiele można znaleźć na ziemi);

Co jest innego? Matylda – że dzieci w szkole są miłe, takie pomocne i życzliwe i nikt się z nikogo nie naśmiewa… Filip - że jest tylu różnych ludzi – ‘no wiesz, mamo, mają takie skośne oczy i są cali ciemni’ (pamiętam, jak Bill dawno temu będąc w Polsce dzwonił do żony i mówił – nie uwierzysz, oni tu wszyscy są biali!!!)

Za czym najbardziej tęsknisz? Jednogłośnie – za Luką! A potem wymieniali – za moimi zabawkami, za bliskimi, za moimi książkami, za przyjaciółmi, za prawdziwą Pizzą Hut z penne salmone… ;-)

Tyle po ponad dwóch tygodniach.
 
I jeszcze wspomnienie niedzielnej wyprawy do Kaikoura - musi starczyć na cały tydzień: