Być we właściwym miejscu

Dziś leniwie. Niezbyt wyczerpująca trasa jednym z setek szlaków (w całej NZ jest ich sporo – są świetnie oznaczone wg stopnia trudności) wzdłuż zachodniego wybrzeża. Idziesz mając wzburzony ocean u stóp i co chwilę zanurzasz się w subtropikalną roślinność. Dzieci szaleją z nadmiaru wrażeń, a Filip, z jego naturą ciekawskiego naukowca, chce wszystkiego dotknąć i zbierać do swoich magicznych mikstur. Jest pięknie. Masy wody, rozbijając się w dole o skały, wydają tak potężny ryk, że zatrzymujemy się w pół kroku nasłuchując. Foki wygrzewają się w dole nie zważając na gniewnie napierające fale. Maszerujemy i chłoniemy te obrazy każdą komórką.

Później, gdy dzieci na brzegu uciekają przed falami (ta zabawa może trwać wieki i im się nie nudzi!) stoję i patrzę długo… Ta hipnoza jest niebezpieczna..;-) Różne myśli przychodzą i odchodzą…

Ocean ociera się bryzą o moją twarz, a ja zastanawiam się, czy B. zrealizowała swój plan i popędziła na motorze przed siebie….. Czy poczuła ten powiew wolności smaganej wiatrem i spokój w środku. Niezależny od tego, skąd wieje, tak naprawdę…. Bo to poczucie, że jest mi dobrze, tak zwyczajnie dobrze, że jestem we właściwym miejscu - nie zależy od tego, co wokół.  Tak myślę. Nie tylko stojąc nad brzegiem oceanu.

Trzygodzinna podróż powrotna jest jak kalejdoskop niesamowitych obrazów – od majestatycznych gór z wodospadami liżącymi ich zbocza po urokliwe doliny pełne owiec, krów i Bóg wie czego. Błękitne niebo nagle przybiera postać ponurych chmur plujących deszczem i tak w kółko. Za dużo tych wrażeń jak dla mnie. Zasypiam i umykają zdjęcia z podróży. Innym razem. 

'Oprócz błękitnego nieba nic mi więcej nie potrzeba..' :-)

I On tak stał i stał, i patrzył...

Ciekawe po kim ma tę 'pozycję na rolnika'? ;-)