Robale, turkus i Mad Max

Jedno trzeba przyznać – Nowozelandczycy potrafią się bawić! Bez skrępowania, bez zahamowań, na totalnym luzie. I przy każdej możliwej okazji uwielbiają się przebierać ;-) A wyobraźni im nie brakuje. Sobotni Wildfoods Festiwal, czyli Festiwal Dzikiego Jedzenia to (jak ktoś to fajnie ujął)  kulinarny odpowiednik skoku na bungy, jak również szansa, by pokazać się od jak najbardziej szalonej, obcesowej, oryginalnej strony. Corocznie przybywają na niego tysiące kolorowych, nietuzinkowych amatorów jedzenia z buszu i dobrej zabawy, a małe zachodnie miasteczko Hokitika zamienia się w jedno wielkie pole kempingowe. Specjały serwowane podczas festiwalu to między innymi: ślimaki morskie, trufle z dżdżownic, lody z larw os, pełny zestaw jąder, pędraki huhu (jedzone oczywiście na żywo;  przysmak Maorysów), mięso z kangura lub krokodyla (to stanowisko Australijczyków), smażone lub żywe świerszcze, robaki zapiekane w cieście oraz bardziej konwencjonalne regionalne dania. Na lepsze trawienie proponowane są trunki wszelkiej maści, w tym lokalne wino manuka lub z janowca. 

Ślimaczki ;-)

Jak smakuje barani mózg? 

To wiedzą tylko dzieciaki :P

Małże i ostrygi na wszelkie sposoby

Punkt, gdzie za darmo możesz wysmarować się kremem z filtrem

Pomysłowość niektórych przebrań zadziwiająca

Kto się skusi na żywego pędraka?

Filip pożuł i ... wypluł ;-)

I tak naprawdę bohaterem rodziny została... Matylda! Jako jedyna zdołała przełknąć ten specjał!

Świerszcze żywe, zapiekane, w czekoladzie...

Larwy wygrzebywane prosto z drewna

Wiek naprawdę nie miał znaczenia...
wszyscy bawili się bez żadnego skrępowania

Popróbowaliśmy, przetrawiliśmy i w miarę niekontrolowanego rozkręcania się imprezy ewakuowaliśmy się z dziatwą na łono natury. Najpierw na chwilę na plażę, która jest wyjątkowo agresywnie podgryzana przez Morze Tasmana. Jego wściekłe fale wyrzucają regularnie stosy drewna, przez co plaża (mająca na dodatek ciemny piach) wygląda dosyć demonicznie. Dodatkową atrakcją były pozostałości po festiwalu figur tworzonych z drewna. 

Kamper a las Kiwi ;-) - w środku wersalka

Taki ciekawy mebel z kamienia na pamiątkę zmarłej pary

Wokół miasteczka, jak zresztą prawie wszędzie w NZ, masa malowniczych miejsc, szlaków, jezior, zakątków. Jak planujesz jakąś trasę to dodaj do tego liczne przystanki, które i tak zaliczysz po drodze. Nie da się dojechać prosto do celu :P Z mapą okolicy jeździliśmy zatrzymując się tu i tam, a w każdym miejscu było nieziemsko pięknie. Dotarliśmy w końcu do ukrytego już na przedgórzu wąwozu zwanego Hokitika Gorge, który według obietnic miał zachwycić swoim położeniem i kolorem rzeki. I zachwycił! Nie tylko nas, bo tłoczno tam było – jak na warunki NZ. 

Jak się okazało co niektórzy śmiałkowie przyjeżdżają tam, żeby skoczyć do tej oszałamiająco turkusowej wody z kilkumetrowej skały. I jak się tak napatrzyłam i upewniłam, że bezpiecznie to sama nabrałam ochoty ;-) Poprzebierałam nogami, kilkanaście razy powtórzyłam sobie w duchu – no dawaj, dawaj i poszło. 

Od razu uprzedzam, gracji w tym za grosz nie ma, bo nogi dygotały i jakoś ciężko się było skupić na spektakularnym wykonaniu :P A jeszcze operator kamery na kilka sekund przed krzyczy z dołu, że (pi pi pi), gdzie ten cholerny przycisk w aparacie?!!! Summa summarum, wylądowałam w pozycji na plaskacza i spektakularne to ja mam teraz siniaki na udach! Ale pierwsze koty za płoty, a chęci dużo jest :-) Skok jak skok, ale dopłynięcie do brzegu w wartkim nurcie i tak lodowatej wodzie, że ledwo kończynami ruszasz to już osobne wyzwanie. 

Dzieci też nabrały ochoty i w drodze powrotnej zatrzymaliśmy się nad Jeziorem Kaniere, gdzie uskuteczniły skoki z pomostu. 

Ale zimna!!!!

Wieczorem Hokitika była już jedną szaloną imprezą. Plaża zamieniła się w wielki biwak z dziesiątkami ognisk, co Jackowi skojarzyło się z atmosferą z filmu ‘Mad Max’. Było już naprawdę dziko! Więc tylko zachód słońca i ruszyliśmy z powrotem, bo dzień długi, pełen wrażeń i siły już na rezerwie. 

I już w drodze do domu

Więcej zdjęć TUTAJ :-)