Palcem po mapie

Bo mapę to trzeba czytać ze zrozumieniem :P

Jak planowaliśmy w Polsce palcem po mapie to wydawało się nam, że wszystko tak blisko, na wyciągniecie ręki. Takie tam dwie wysepki, co to obskoczymy i w każdy zakątek zajrzymy. Akurat… Gdyby chcieć przejechać samą Wyspę Południową wzdłuż to jest to odległość mniej więcej taka jak z Polski do Holandii. Czyli wcale nie tak mało. I nie mam tu na myśli jazdy cywilizowanymi autostradami, ale nowozelandzką highway, często przeistaczającą się w górską serpentynę z zygzakami i zakrętasami przyprawiającymi o palpitację serca. O reakcjach trawiennych nie wspominając. Plany to jedna sprawa, ale ich realne urzeczywistnienie to już inny wymiar :P

„Jeśli pobyt jest krótki – tygodniowy lub nieco dłuższy – najlepiej poświęcić go na zwiedzanie jednej wyspy, mimo, że możliwe jest w tym czasie zobaczenie wszystkiego co najlepsze ma do zaoferowania cały kraj.” (według przewodnika National Geographic). B-Z-D-U-R-A. Bo jedziesz potem z nadzieją i planami, a na miejscu okazuje się, że, owszem, możesz zobaczyć całą wyspę, ba – obie wyspy, w przeciągu takiego czasu, ale… z okna samochodu. Bo nie dasz rady, fizycznie jest to niemożliwe, żeby nacieszyć się tym, co faktycznie ma do zaoferowania ten niesamowity kraj. A jest to, przede wszystkim, unikatowa przyroda i nie da się jej docenić bez poświęcenia czasu. Bez zatrzymania się. Bez przejścia iluś tam kilometrów. Rozumiem i mam świadomość, że większość może wyszarpać jedynie 2-3 tygodnie i zwyczajnie nie ma innej możliwości, jeśli przyjeżdża tu w celu stricte turystycznym. I chciałoby się zobaczyć wszystko, te ‘must see’ właśnie… Nie da się. Albo inaczej – da się, ale w biegu. Więc chyba bardziej uczciwie byłoby w przewodniku napisać – skup się w tym czasie na tym i na tym, a na pewno poczujesz smak NZ. Nie pędź przed siebie, bo w ostatecznym rozrachunku zostanie ci potworne zmęczenie i niedosyt. 

Będąc tu tak długo i tak nie zobaczymy wszystkiego. I ja już wyleczyłam się z tej myśli. Najbardziej cieszą mnie chwile, jakich pełno było w ten weekend – spokojne spacery wzdłuż oceanu, kilkunastokilometrowe szlaki subtropikalnym lasem wzdłuż koryta krystalicznie czystej rzeki, cudownie wyczerpujący szlak górski z widokami wartymi każdego zmęczenia… I jeszcze przyszło lato, więc czego chcieć więcej? :-)

I takie chwile będę pamiętać. Taką Nową Zelandię chciałabym przywieźć w sobie. 

Jedna z tych 'naj..' - czyli 1 z 10 najbardziej malowniczych
tras na świecie. Ulubiona trasa motocyklistów. I nie tylko :-)

 

 

Idziemy raźnym krokiem, mimo, że Filip (za przeproszeniem)
gile do pasa, a Jacek z przewianym karkiem.

 

 

Skały naleśnikowe tym razem pod błękitem nieba :-)

Co masz? Pokaż! Weki są prześmieszne!

Taki widok rano z okna...

Gdzieś w drodze. Jako zwierzęta hodowlane w NZ

Jakaś przypadkowa plaża i oczekiwanie na zachód słońca

 

 

 

 

Prawie całe podejście jak ostatni fragment na Śnieżnik...

Ale dały radę :-) Jak zawsze!

TAM???!!!

 

 

 

 

I już w drodze do domu....

Kto chce więcej to zapraszam tutaj ;-)