Ostatni dzwonek

Tadam! Koniec! Przygody z nowozelandzką edukacją koniec. Była impreza ;-) BYP – skrót używany przed większością towarzyskich spędów. BRING YOUR PLATE (Przynieś swój talerz), czyli nie przychodź na krzywego. Przynieś cokolwiek zjadliwego, podziel się. Co skrupulatnie wyłuszczyli nam Abramsowie, oszczędzając nam wpadki z własnego doświadczenia, vide pojawienie się na imprezie z własnym PUSTYM talerzem :P Upiekliśmy drożdżówę, dzieci dumnie do szkoły zaniosły, była impreza (shared lunch)! Było ściskanie, żegnanie, łez ocieranie, obiecywanie, że listy, mejle, skajpy i takie tam. Było miło. I nawet trochę smutno. Bo trochę się nadreptaliśmy w tę i z powrotem. Nagadaliśmy po drodze. Napłakaliśmy i pośmialiśmy. Trochę się przywiązało do tej i tamtego, piłkę wspólnie pokopało, sekrety w mieszance polsko-angielsko-migowej poszeptało, w kącie z bezradności czasem pochlipało. Trochę siebie się tam zostawiło… 

Cokolwiek da ci nieco w kość, to odchodząc i tak oglądasz się z żalem. Same plusy widzisz. Co tracisz, co zyskać mógłbyś. Dużo dobrych rzeczy. Jak pracować razem, nie osobno. Jak mieć wspólny cel, a nie każdy sobie. Jak być wysłuchanym, a nie tylko przepytanym. Jak pytać i na te pytania odpowiedzi razem szukać. Jak nie żałować czasu na salta, piłkę, spacery, bajery. Bo trzeba testy ważne, egzaminy niezbędne, bo już, teraz, wyścig, do startu, gotowi, start! A tu nie... Tu inaczej. Jakoś wolniej, spokojniej. I żal trochę. Jak zawsze, gdy się odchodzi. 

Na prośbę przyjaciółki Chloe Matylda nauczyła ją fragmentu naszego hymnu i, trzeba przyznać, radzi sobie dziewczyna z tym naszym 'szeleszczeniem' ;-)

Fly Emirates już zawsze wspomnieniem pierwszej wyprawki szkolnej Fita ;-) Pudełeczko plastikowe na lunch, co się domykać nie chciało i żarówiasty plecaczek, które dostaliśmy w przydziale lecąc na koniec świata. Wysłużone. Dziś ostentacyjnie pożegnane! Użyte w celu nigdy do tego nie planowanym przez Emirates :D 

Nie marudził, nie dąsał się, że nie ma takiego wypasionego z Ninja albo Batmanem jakimś czymś. Dreptał do tej szkoły i nie przejmował się. Wiedząc, że to na chwilę i nie ma sensu. Skupiać się na pierdołach. A mnie czasem ściskało w środku. Z żalu, że tylko tyle i wzruszenia, że niewielkie znaczenie jakoś miało. Mniej ważne było. 

To już jest koniec. Teraz ułamki i ortografia. I polska kaligrafia, co Filipowi ością w gardle. Nie ma półrocznych wakacji, bimbania i o Bożym świecie zapominania. Nie ma, bo we wrześniu byłoby twarde lądowanie i szok. Jeden wielki amok. Choć i tak będzie. Pewnie dla każdego z nas. Ale o to… pomartwimy się we wrześniu ;-) 

A po południu ostatni mecz z drużyną Hornets

W pierwszej połowie meczu wszystkie punkty drużyny 
to były jego rzuty! A my tam pękaliśmy z dumy :D
Jak to rodzice..

Filip w międzyczasie awansował na kapitana :-)